สรุปสั้น ๆ (TL;DR)
- Design brief บอกดีไซเนอร์ถึงวัตถุประสงค์ กลุ่มเป้าหมาย ชิ้นงานที่ต้องส่งพร้อมสเปกที่ชัดเจน กำหนดส่ง และผู้อนุมัติขั้นสุดท้าย โดยไม่ได้กำหนดว่างานต้องมีหน้าตาอย่างไร
- บรีฟทุกฉบับควรมี 7 องค์ประกอบ ได้แก่ ภูมิหลังแบรนด์ วัตถุประสงค์และตัววัด กลุ่มเป้าหมาย ขอบเขตและชิ้นงาน ข้อความหลัก แนวทางภาพพร้อมสิ่งที่ห้ามทำ และไทม์ไลน์ งบประมาณ ผู้อนุมัติ
- คำนามธรรมอย่างพรีเมียมหรือสะดุดตาทำให้แก้งานซ้ำ ให้แทนด้วยข้อความที่ตรวจได้ เช่น หัวข้อไม่เกิน 8 คำ หรือโลโก้กว้างไม่น้อยกว่าหนึ่งในห้าของความกว้างภาพ
- ส่งฟีดแบ็กเป็นชุดเดียวผ่านคนเดียว และให้ผู้อนุมัติขั้นสุดท้ายตกลงกับบรีฟก่อนเริ่มงาน
- งานภาษาไทยต้องระบุฟอนต์ไทยที่มีสิทธิ์ใช้เชิงพาณิชย์ เผื่อระยะบรรทัดให้สระและวรรณยุกต์ที่ซ้อนกัน และส่งข้อความทั้งสองภาษาพร้อมกันสำหรับงานสองภาษา
Design brief คือเอกสารสั้น ๆ ที่บอกดีไซเนอร์ว่างานชิ้นนี้ทำเพื่ออะไร ใครคือคนดู ต้องส่งมอบอะไร ในขนาดไหน ภายในวันไหน และใช้อะไรเป็นเกณฑ์ตัดสินว่างานผ่าน ถ้าบรีฟตอบคำถามเหล่านี้ครบและเขียนเป็นรูปธรรม ดีไซเนอร์จะเริ่มงานจากความเข้าใจเดียวกับคุณ รอบแก้งานจะลดลงเพราะความเห็นต่างถูกเคลียร์ตั้งแต่บนกระดาษ ไม่ใช่หลังจากออกแบบไปแล้ว บทความนี้อธิบายว่า design brief คืออะไร ควรมี 7 องค์ประกอบอะไรบ้าง วิธีบรีฟงานกราฟิกให้แก้งานน้อยลง และปิดท้ายด้วยตัวอย่าง design brief ที่คัดลอกไปปรับใช้ได้
Design Brief คืออะไร และทำไมงานกราฟิกถึงต้องมี
Design brief คือเอกสารตั้งต้นของงานออกแบบหนึ่งชิ้นหรือหนึ่งชุด เขียนโดยฝั่งผู้ว่าจ้าง (หรือทีมการตลาดที่เป็นเจ้าของงาน) เพื่อส่งให้ดีไซเนอร์ ไม่ว่าจะเป็นดีไซเนอร์ในทีม ฟรีแลนซ์ หรือเอเจนซี่ เอกสารนี้ไม่ได้บอกว่าต้องออกแบบหน้าตาอย่างไร แต่บอกว่าโจทย์คืออะไร และงานที่ดีต้องแก้ปัญหาอะไรได้ หน้าที่ของดีไซเนอร์คือหาคำตอบทางภาพให้โจทย์นั้น
เหตุผลที่ graphic design brief สำคัญมีสามข้อที่จับต้องได้ ข้อแรก มันเปลี่ยนความต้องการที่อยู่ในหัวของหลายคนให้กลายเป็นข้อความเดียวที่ทุกคนอ่านแล้วเห็นตรงกัน ข้อสอง มันเป็นเกณฑ์ตรวจงาน เมื่อดราฟต์แรกส่งมา คุณถามได้ว่างานนี้ตอบวัตถุประสงค์ในบรีฟหรือไม่ แทนที่จะตัดสินจากความชอบส่วนตัว ข้อสาม มันเป็นหลักฐานของขอบเขตงาน ถ้าระหว่างทางมีคนขอเพิ่มชิ้นงานหรือเปลี่ยนทิศทาง ทุกฝ่ายเปิดบรีฟดูได้ว่าสิ่งนั้นอยู่ในขอบเขตเดิมหรือเป็นงานใหม่
สิ่งที่มักเกิดขึ้นเมื่อไม่มีบรีฟ คือการสั่งงานผ่านแชตเป็นข้อความสั้น ๆ เช่น "ขอโพสต์โปรโมชันเดือนหน้า โทนสดใส ด่วนนะ" ดีไซเนอร์ต้องเดาเองว่าโปรโมชันคืออะไร ลดกี่เปอร์เซ็นต์ ลงช่องทางไหน ขนาดเท่าไร คำว่าสดใสหมายถึงสีอะไร พอส่งงานไปก็ได้คำตอบว่า "ยังไม่ใช่" แล้ววนแก้ไปเรื่อย ๆ ทุกรอบที่แก้คือเวลาของทั้งสองฝ่าย และถ้าจ้างภายนอก หลายสัญญาจำกัดจำนวนรอบแก้ไว้ รอบที่เกินมักมีค่าใช้จ่ายเพิ่ม
Design brief ต่างจาก creative brief และ mood board อย่างไร
Creative brief มักใช้กับแคมเปญทั้งก้อน ครอบคลุมแนวคิดหลัก ข้อความ และหลายช่องทาง ส่วน design brief เจาะจงที่งานออกแบบ เช่น โลโก้ ชุดโพสต์ แบนเนอร์ บรรจุภัณฑ์ หรือหน้าเว็บ จึงต้องลงรายละเอียดเชิงเทคนิคมากกว่า เช่น ขนาดไฟล์ ระบบสี และไฟล์ที่ต้องส่งมอบ ส่วน mood board เป็นภาพรวมอารมณ์และทิศทางภาพที่มักแนบไปกับบรีฟหรือทำร่วมกับดีไซเนอร์หลังได้บรีฟแล้ว mood board ตอบคำถามว่า "ควรรู้สึกอย่างไร" แต่ไม่ได้ตอบว่าใครคือคนดู ต้องส่งอะไร และวัดผลอย่างไร งานสองชิ้นนี้จึงใช้คู่กัน ไม่ได้ใช้แทนกัน
Design Brief ควรมีอะไรบ้าง: 7 องค์ประกอบที่ต้องมี
บรีฟที่ดีไม่จำเป็นต้องยาว งานโพสต์โซเชียลชุดเล็กอาจใช้แค่หน้าเดียว ส่วนงานอัตลักษณ์แบรนด์อาจยาวหลายหน้า แต่ทุกขนาดควรตอบ 7 หัวข้อนี้ให้ครบ ถ้าหัวข้อไหนไม่เกี่ยวกับงานนั้นจริง ๆ ให้เขียนว่า "ไม่มี" ดีกว่าปล่อยว่าง เพราะช่องว่างทำให้ดีไซเนอร์ต้องเดา
1. ภูมิหลังของแบรนด์และที่มาของงาน
เขียนสั้น ๆ ว่าแบรนด์คือใคร ขายอะไร อยู่ตรงไหนของตลาด และทำไมงานชิ้นนี้ถึงเกิดขึ้นตอนนี้ เช่น เปิดสาขาใหม่ ออกสินค้าใหม่ เปลี่ยนกลุ่มลูกค้า หรือของเดิมใช้งานไม่ได้ผล ถ้ามีงานเก่าที่ไม่ได้ผล ให้แนบไปด้วยและบอกว่าไม่ได้ผลตรงไหน ข้อมูลนี้ช่วยให้ดีไซเนอร์ไม่เสนอทางที่เคยลองแล้วล้มเหลว
2. วัตถุประสงค์และวิธีวัดว่างานสำเร็จ
ระบุว่างานนี้ต้องทำให้เกิดอะไร เช่น ให้คนกดลงทะเบียน ให้คนจำชื่อแบรนด์ใหม่ได้ ให้พนักงานขายใช้อธิบายสินค้าหน้าร้าน หรือให้บรรจุภัณฑ์โดดเด่นบนชั้นวาง วัตถุประสงค์ควรมีข้อเดียวเป็นหลัก ถ้ามีหลายข้อให้เรียงลำดับความสำคัญ เพราะงานออกแบบหนึ่งชิ้นมักทำได้ดีเพียงหนึ่งหรือสองอย่าง ถ้าวัดผลได้ให้เขียนตัววัดไว้ด้วย เช่น อัตราคลิกของแบนเนอร์ หรือจำนวนคนสแกน QR บนโปสเตอร์ แม้ดีไซเนอร์ไม่ได้รับผิดชอบตัวเลขนั้นโดยตรง แต่การรู้เป้าทำให้เขาจัดลำดับความสำคัญในภาพได้ถูก
3. กลุ่มเป้าหมาย
บอกว่าใครจะเห็นงานนี้ ในสถานการณ์ไหน และเขารู้อะไรเกี่ยวกับแบรนด์อยู่แล้ว คำว่า "ผู้หญิงอายุ 25-40" ยังกว้างเกินไป ลองเขียนเพิ่มว่าเขาเห็นงานบนมือถือขณะเลื่อนฟีด หรือเห็นป้ายในห้างขณะเดินผ่าน มีเวลาดูกี่วินาที เคยซื้อแบรนด์นี้หรือยัง และอ่านภาษาไทยหรืออังกฤษเป็นหลัก รายละเอียดเหล่านี้กำหนดขนาดตัวอักษร ปริมาณข้อความ และความเด่นของโลโก้ได้โดยตรง
4. ขอบเขตงานและชิ้นงานที่ต้องส่งมอบ
นี่คือส่วนที่ทำให้แก้งานซ้ำมากที่สุดเมื่อเขียนไม่ครบ ให้ระบุเป็นรายการว่าต้องการกี่ชิ้น แต่ละชิ้นใช้ที่ไหน ขนาดเท่าไร และไฟล์สุดท้ายต้องเป็นนามสกุลอะไร เช่น โพสต์ฟีด Instagram แบบแนวตั้ง 1080 x 1350 พิกเซล สตอรี่ 1080 x 1920 พิกเซล หรือโปสเตอร์ A3 สำหรับพิมพ์ในระบบสี CMYK พร้อมระยะตัดตกตามที่โรงพิมพ์กำหนด ถ้าเป็นงานโลโก้ ให้ระบุไฟล์ที่ต้องได้ เช่น ไฟล์เวกเตอร์ต้นฉบับ ไฟล์ PNG พื้นใส และเวอร์ชันสีเดียว รวมถึงเขียนให้ชัดว่าอะไร "ไม่อยู่" ในขอบเขต เช่น ไม่รวมการถ่ายภาพ หรือไม่รวมการเขียนข้อความโฆษณา
5. ข้อความหลักและเนื้อหาที่ต้องอยู่ในงาน
ส่งข้อความจริงที่จะใช้ ไม่ใช่ข้อความชั่วคราว เพราะความยาวของหัวข้อเปลี่ยนเลย์เอาต์ได้ทั้งหน้า หัวข้อภาษาไทยที่ยาวกว่าที่ดีไซเนอร์เผื่อไว้อาจต้องย่อตัวอักษรจนอ่านยาก ให้ระบุว่าข้อความไหนสำคัญที่สุด ข้อความไหนเป็นรอง และข้อความบังคับที่ห้ามตัด เช่น เงื่อนไขโปรโมชัน เลขที่ใบอนุญาต หรือคำเตือนตามกฎหมายของสินค้าบางประเภท ถ้ายังไม่มีข้อความ ให้บอกจำนวนคำโดยประมาณและวันที่ข้อความจริงจะมา
6. แนวทางภาพ ข้อบังคับ และสิ่งที่ห้ามทำ
แนบคู่มือแบรนด์ (ถ้ามี) ไฟล์โลโก้ รหัสสี และฟอนต์ที่ต้องใช้ จากนั้นแนบภาพอ้างอิงพร้อมเหตุผลว่าชอบอะไรในภาพนั้น เช่น ชอบระยะห่างรอบตัวอักษร ไม่ได้ชอบสี และสุดท้ายระบุสิ่งที่ห้ามทำ เช่น ห้ามใช้สีของคู่แข่งในหมวดเดียวกัน ห้ามใช้ภาพสต็อกที่เห็นหน้าคนชัด หรือห้ามวางโลโก้บนพื้นหลังลวดลาย รายการห้ามทำเป็นส่วนที่คนมักลืม แต่ช่วยตัดทางที่ผิดออกได้เร็วที่สุด
7. ไทม์ไลน์ งบประมาณ และผู้อนุมัติ
ระบุวันส่งดราฟต์แรก วันส่งฟีดแบ็ก และวันใช้งานจริง โดยเผื่อเวลาให้ผู้อนุมัติอ่านงานด้วย ระบุจำนวนรอบแก้ที่ตกลงกัน และบอกกรอบงบประมาณหรืออย่างน้อยระดับงานที่คาดหวัง เพราะงานที่ต้องวาดภาพประกอบเองกับงานที่จัดเลย์เอาต์จากภาพที่มีอยู่ใช้เวลาต่างกันมาก ข้อสุดท้ายที่สำคัญมากคือชื่อผู้มีอำนาจอนุมัติขั้นสุดท้าย ถ้าไม่ระบุ งานที่ผ่านหัวหน้าทีมแล้วอาจถูกผู้บริหารสั่งเปลี่ยนทั้งหมดในวันสุดท้าย
วิธีบรีฟงานกราฟิกให้แก้งานน้อยลง ด้วยการสื่อสารเชิงรูปธรรม
บรีฟที่มีครบ 7 หัวข้อก็ยังทำให้แก้งานหลายรอบได้ ถ้าภาษาที่ใช้เป็นนามธรรม คำอย่าง "ทันสมัย" "พรีเมียม" "ดูแพง" "สะดุดตา" มีความหมายต่างกันในหัวของแต่ละคน ดีไซเนอร์ตีความได้หลายแบบ และทุกแบบอาจไม่ตรงกับภาพในหัวของคุณ หลักของการบรีฟเชิงรูปธรรมคือแปลงคำคุณศัพท์ให้กลายเป็นสิ่งที่ตรวจได้ วิธีที่ใช้ได้จริงมีดังนี้
ใช้ตัวเลขแทนคำคุณศัพท์
แทนที่จะเขียนว่า "โลโก้ใหญ่ ๆ" ให้เขียนว่า "โลโก้กว้างไม่น้อยกว่าหนึ่งในห้าของความกว้างภาพ" แทนที่จะเขียนว่า "ข้อความน้อย ๆ" ให้เขียนว่า "หัวข้อไม่เกิน 8 คำ และมีข้อความรองได้อีกหนึ่งบรรทัด" ตัวเลขเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องถูกต้องสมบูรณ์ ดีไซเนอร์ปรับได้ถ้ามีเหตุผล แต่มันให้จุดเริ่มที่ทั้งสองฝ่ายวัดได้ เมื่อดราฟต์มาถึง คุณจะคุยกันเรื่องตัวเลข ไม่ใช่เรื่องความรู้สึก
แนบภาพอ้างอิงพร้อมเหตุผล
ภาพอ้างอิงที่ส่งไปโดยไม่มีคำอธิบายเป็นสาเหตุของความเข้าใจผิดที่พบบ่อย เพราะภาพหนึ่งภาพมีองค์ประกอบหลายอย่าง ดีไซเนอร์อาจหยิบสีมาใช้ ขณะที่คุณชอบแค่การจัดวาง ให้เขียนกำกับใต้ภาพอ้างอิงทุกภาพว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เช่น "ภาพที่ 2 ชอบการใช้พื้นที่ว่างเยอะ ไม่ต้องการโทนสีเทา" ภาพละสองบรรทัดก็พอ และจำนวนภาพที่ใช้ได้จริงอยู่ที่ไม่กี่ภาพ ภาพอ้างอิงจำนวนมากที่ทิศทางขัดกันเองทำให้ดีไซเนอร์สับสนมากกว่าช่วย
ระบุสิ่งที่ห้ามทำ
การบอกว่าไม่ต้องการอะไรช่วยตัดตัวเลือกได้เร็วกว่าการบอกว่าต้องการอะไร ถ้าแบรนด์เคยถูกลูกค้ามองว่าดูเหมือนคู่แข่ง ให้เขียนว่าห้ามใช้สีหรือรูปทรงแบบไหน ถ้าผู้บริหารไม่ชอบภาพการ์ตูน ให้เขียนไว้ตั้งแต่แรก ข้อมูลแบบนี้มักไม่มีใครเอ่ยถึงจนกว่าจะเห็นงาน แล้วกลายเป็นรอบแก้ที่หลีกเลี่ยงได้
แยก "ต้องมี" ออกจาก "อยากได้"
ทำรายการสองช่อง ช่องแรกคือข้อบังคับที่ถ้าไม่มีงานจะใช้ไม่ได้ เช่น โลโก้ เงื่อนไขโปรโมชัน หรือขนาดไฟล์ ช่องที่สองคือสิ่งที่อยากได้แต่ยืดหยุ่นได้ เช่น ใช้ภาพสินค้าคู่กับนางแบบ การแยกแบบนี้ทำให้ดีไซเนอร์รู้ว่าตรงไหนมีพื้นที่ให้ทดลอง และตรงไหนห้ามแตะ
รวมฟีดแบ็กเป็นชุดเดียว
เมื่อได้ดราฟต์ ให้รวบรวมความเห็นจากทุกคนที่เกี่ยวข้องก่อน แล้วส่งกลับไปเป็นเอกสารชุดเดียวผ่านคนเดียว ถ้าความเห็นขัดกัน ให้ตัดสินกันภายในทีมก่อนส่ง ฟีดแบ็กที่ทยอยมาจากหลายคนทางหลายช่องทางทำให้ดีไซเนอร์ต้องแก้งานตามความเห็นแรก แล้วแก้กลับเมื่อความเห็นที่สองมาถึง ฟีดแบ็กแต่ละข้อควรบอกปัญหาและอ้างกลับไปที่บรีฟ เช่น "หัวข้ออ่านไม่ออกบนมือถือ ซึ่งบรีฟระบุว่าคนดูส่วนใหญ่เห็นบนมือถือ" ดีกว่า "ขอตัวใหญ่ขึ้น" เพราะดีไซเนอร์อาจแก้ปัญหาได้หลายวิธีที่ดีกว่าการขยายตัวอักษรอย่างเดียว
นัดคุยบรีฟสั้น ๆ ก่อนเริ่มงาน
หลังส่งบรีฟ ให้นัดคุยสั้น ๆ เพื่อให้ดีไซเนอร์ถามคำถาม คำถามที่ดีไซเนอร์ถามคือสัญญาณว่าบรีฟยังขาดอะไร ให้เพิ่มคำตอบกลับเข้าไปในเอกสารเลย เพื่อให้บรีฟเป็นแหล่งข้อมูลเดียว ไม่กระจายอยู่ในแชตและอีเมล
ตารางด้านล่างแสดงตัวอย่างการแปลงคำสั่งแบบนามธรรมให้เป็นข้อความเชิงรูปธรรมที่ดีไซเนอร์ตรวจได้
| คำสั่งแบบนามธรรม | เขียนแบบรูปธรรม | ผลต่อการทำงาน |
|---|---|---|
| "ขอโลโก้ใหญ่ ๆ" | โลโก้กว้างไม่น้อยกว่าหนึ่งในห้าของความกว้างภาพ วางมุมขวาบน | ดีไซเนอร์วางได้ถูกตั้งแต่ดราฟต์แรก และตรวจได้ด้วยการวัด |
| "โทนพรีเมียม" | ใช้สีหลักของแบรนด์ไม่เกินสองสี พื้นที่ว่างเยอะ ภาพอ้างอิงที่ 1 และ 3 ชอบเพราะตัวอักษรบาง | ลดการตีความ เหลือทางเลือกในกรอบที่ตกลงกัน |
| "ข้อความไม่เยอะ" | หัวข้อไม่เกิน 8 คำ ข้อความรองหนึ่งบรรทัด เงื่อนไขโปรโมชันตัวเล็กได้แต่ต้องอ่านออก | เลย์เอาต์ไม่ต้องรื้อเมื่อข้อความจริงมาถึง |
| "ไม่เอาแบบเดิม ๆ" | ห้ามใช้พื้นหลังสีแดงและภาพสต็อกคนยิ้มชูนิ้ว ซึ่งใช้ในแคมเปญที่แล้ว | ตัดทางที่ผิดออกก่อนเริ่มงาน |
Design Brief ตัวอย่าง: เทมเพลตที่นำไปปรับใช้ได้
ตัวอย่างด้านล่างเป็นตัวอย่างสมมติเพื่อการสาธิตเท่านั้น ชื่อร้าน ตัวเลข และวันที่ทั้งหมดถูกแต่งขึ้นเพื่อให้เห็นวิธีเขียนแต่ละหัวข้อ ไม่ใช่ข้อมูลของธุรกิจจริง ให้คัดลอกโครงไปแล้วแทนที่ด้วยข้อมูลของคุณ
ตัวอย่าง design brief (สมมติ): ชุดโพสต์เปิดสาขาใหม่ของร้านกาแฟ "บ้านคั่ว"
- ภูมิหลัง: บ้านคั่วเป็นร้านกาแฟสมมติที่มีหนึ่งสาขาในย่านที่พักอาศัย ขายกาแฟคั่วเองและขนมอบ กำลังเปิดสาขาที่สองใกล้อาคารสำนักงาน โพสต์เดิมของร้านใช้ภาพถ่ายมือถือที่สีไม่สม่ำเสมอ
- วัตถุประสงค์: ให้คนทำงานในอาคารใกล้เคียงรู้ว่าสาขาใหม่เปิดวันไหน อยู่ตรงไหน และมาใช้คูปองเปิดร้าน ตัววัดคือจำนวนคูปองที่ถูกใช้ในสองสัปดาห์แรก
- กลุ่มเป้าหมาย: พนักงานออฟฟิศที่เห็นโพสต์บนมือถือช่วงเช้าและพักเที่ยง อ่านภาษาไทยเป็นหลัก ส่วนใหญ่ยังไม่รู้จักร้าน
- ชิ้นงานที่ต้องส่งมอบ: โพสต์ฟีดแนวตั้ง 1080 x 1350 พิกเซล 3 ชิ้น สตอรี่ 1080 x 1920 พิกเซล 2 ชิ้น ส่งเป็นไฟล์ JPG และไฟล์ต้นฉบับที่แก้ไขได้ ไม่รวมการถ่ายภาพ ร้านจะส่งภาพสินค้าให้ 10 ภาพ
- ข้อความหลัก: "บ้านคั่ว สาขาสอง เปิดแล้ว" ข้อความรองคือวันที่เปิดและจุดสังเกตของที่ตั้ง ข้อความบังคับคือเงื่อนไขคูปอง หนึ่งคูปองต่อหนึ่งแก้ว ถึงวันที่กำหนด
- แนวทางภาพ: ใช้สีน้ำตาลเข้มและครีมตามโลโก้เดิม ฟอนต์ตามไฟล์ที่แนบ ภาพอ้างอิง 3 ภาพพร้อมเหตุผลใต้แต่ละภาพ ห้ามใช้ภาพสต็อกที่เห็นหน้าคน ห้ามวางโลโก้บนภาพที่พื้นหลังรก
- ต้องมี / อยากได้: ต้องมีโลโก้ วันที่เปิด และเงื่อนไขคูปอง อยากได้ภาพแผนที่แบบเรียบง่ายในสตอรี่ แต่ตัดได้ถ้าพื้นที่ไม่พอ
- ไทม์ไลน์และผู้อนุมัติ: ดราฟต์แรกภายใน 5 วันทำการหลังรับบรีฟ ฟีดแบ็กรวมชุดเดียวภายใน 2 วันทำการ แก้ได้ 2 รอบ ผู้อนุมัติขั้นสุดท้ายคือเจ้าของร้านเพียงคนเดียว
สังเกตว่าตัวอย่างนี้ไม่มีคำว่า "สวย" "ทันสมัย" หรือ "โดดเด่น" เลย ทุกบรรทัดตรวจได้ว่างานทำตามหรือไม่ และดีไซเนอร์ยังมีอิสระเต็มที่ในการเลือกเลย์เอาต์ การจัดตัวอักษร และวิธีเล่าเรื่องด้วยภาพ
สำหรับงานที่ใหญ่กว่านี้ เช่น งานออกแบบโลโก้หรือการวางอัตลักษณ์แบรนด์ทั้งระบบ บรีฟจะต้องเพิ่มข้อมูลด้านกลยุทธ์ เช่น ตำแหน่งของแบรนด์เทียบกับตลาด บุคลิกของแบรนด์ และจุดที่โลโก้จะถูกใช้งานทั้งหมด ตั้งแต่ไอคอนแอปขนาดเล็กไปจนถึงป้ายหน้าร้าน ส่วนงานเว็บไซต์ บรีฟควรระบุหน้าหลักที่ต้องออกแบบ การทำงานบนมือถือ และระบบที่ใช้สร้างเว็บ เพื่อให้ดีไซน์ที่ได้นำไปพัฒนาได้จริง
ข้อผิดพลาดที่ทำให้บรีฟไม่ได้ผล
- บรีฟคือการออกแบบให้ดีไซเนอร์: เขียนว่า "วางโลโก้ซ้ายบน ภาพสินค้าตรงกลาง ใช้สีส้ม" ครบทุกจุด งานที่ได้จะเป็นแค่การทำตามคำสั่ง และเสียโอกาสได้วิธีแก้โจทย์ที่ดีกว่า ให้บอกปัญหาและข้อบังคับ ปล่อยวิธีแก้ให้ดีไซเนอร์
- วัตถุประสงค์หลายข้อเท่ากันหมด: โพสต์เดียวที่ต้องสร้างการรับรู้ ขายของ เล่าประวัติแบรนด์ และรับสมัครงานไปพร้อมกัน มักไม่ได้ผลสักอย่าง
- ส่งข้อความหลังเลย์เอาต์เสร็จ: ข้อความจริงที่ยาวกว่าข้อความชั่วคราวทำให้ต้องรื้อเลย์เอาต์ใหม่
- ไม่ระบุสเปกไฟล์: งานที่ออกแบบเป็นภาพสี่เหลี่ยมจัตุรัสแล้วต้องนำไปใช้เป็นสตอรี่แนวตั้ง ต้องจัดใหม่เกือบทั้งหมด ไม่ใช่แค่ย่อขยาย
- ผู้อนุมัติตัวจริงไม่เคยเห็นบรีฟ: ผู้บริหารที่เห็นงานครั้งแรกตอนท้ายมักมีความเห็นที่ควรอยู่ในบรีฟตั้งแต่ต้น ให้ผู้อนุมัติอ่านและตกลงกับบรีฟก่อนเริ่มงาน
- เปลี่ยนโจทย์กลางทางโดยไม่แก้บรีฟ: ถ้าวัตถุประสงค์หรือขอบเขตเปลี่ยน ให้แก้บรีฟและแจ้งชัดเจนว่าเป็นโจทย์ใหม่ ไม่ใช่การแก้งานรอบปกติ
สิ่งที่ต้องคิดเพิ่มสำหรับงานออกแบบในตลาดไทย
งานกราฟิกที่ใช้ภาษาไทยมีรายละเอียดที่ควรอยู่ในบรีฟตั้งแต่แรก ข้อแรกคือฟอนต์ ฟอนต์ภาษาอังกฤษที่แบรนด์ใช้อยู่หลายตัวไม่มีอักษรไทย จึงต้องระบุว่าฟอนต์ไทยตัวไหนจะใช้คู่กัน และตรวจสิทธิ์การใช้งานเชิงพาณิชย์ของฟอนต์นั้นด้วย เพราะฟอนต์ฟรีบางตัวอนุญาตแค่การใช้ส่วนตัว ข้อสองคือระยะบรรทัด อักษรไทยมีสระบน สระล่าง และวรรณยุกต์ซ้อนกัน ถ้าบีบระยะบรรทัดเท่ากับงานภาษาอังกฤษ สระและวรรณยุกต์อาจชนกันหรือถูกตัด ข้อสามคืองานสองภาษา ข้อความเดียวกันในภาษาไทยและอังกฤษมีความยาวไม่เท่ากัน ถ้างานต้องมีสองภาษา ให้ส่งข้อความทั้งสองภาษาพร้อมกัน และบอกว่าภาษาไหนเป็นภาษาหลัก
ข้อสี่คือช่องทาง ธุรกิจไทยจำนวนมากใช้ LINE Official Account คู่กับ Facebook และ Instagram แต่ละช่องทางมีขนาดภาพและพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง ให้ตรวจสเปกล่าสุดจากหน้าช่วยเหลือของแพลตฟอร์มก่อนเขียนลงบรีฟ เพราะแพลตฟอร์มปรับขนาดเป็นระยะ ข้อห้าคือข้อความบังคับตามกฎหมายของสินค้าบางหมวด เช่น อาหารเสริมหรือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ซึ่งมีข้อกำหนดเรื่องการโฆษณาเฉพาะ ให้ฝ่ายที่ดูแลเรื่องกฎหมายของแบรนด์ยืนยันข้อความเหล่านี้ก่อนส่งบรีฟ ไม่ใช่ให้ดีไซเนอร์เป็นคนตัดสิน
วัดผลว่าบรีฟดีขึ้นหรือไม่
ถ้าอยากรู้ว่าการเขียนบรีฟแบบใหม่ช่วยจริงไหม ให้จดสามอย่างในทุกงาน คือ จำนวนรอบแก้ก่อนอนุมัติ สาเหตุของแต่ละรอบ และจำนวนวันจากรับบรีฟถึงอนุมัติ หลังผ่านไปหลายงาน ให้ดูว่ารอบแก้ส่วนใหญ่มาจากหัวข้อไหนของบรีฟ ถ้าส่วนใหญ่มาจากข้อความที่ส่งช้า ให้แก้กระบวนการส่งข้อความ ถ้ามาจากความเห็นของผู้บริหารที่ไม่ได้อ่านบรีฟ ให้เพิ่มขั้นตอนอนุมัติบรีฟ ข้อจำกัดที่ต้องยอมรับคือ บรีฟที่ดีลดรอบแก้ที่เกิดจากความเข้าใจผิดได้ แต่ไม่ได้รับประกันว่าทุกดราฟต์จะผ่านในครั้งแรก งานออกแบบยังต้องผ่านการลองและปรับ ซึ่งเป็นส่วนปกติของงาน
บรีฟที่เขียนดีแล้วยังใช้ต่อได้อีก ทั้งเป็นเทมเพลตสำหรับงานถัดไป และเป็นข้อมูลตั้งต้นของทีมที่ทำคอนเทนต์มาร์เก็ตติ้ง ที่ต้องใช้ข้อความหลักและกลุ่มเป้าหมายชุดเดียวกัน
คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับ Design Brief
Design brief คืออะไร สรุปสั้น ๆ
Design brief คือเอกสารที่ผู้ว่าจ้างเขียนเพื่อบอกดีไซเนอร์ว่างานออกแบบชิ้นนั้นมีเป้าหมายอะไร ทำให้ใครดู ต้องส่งมอบชิ้นงานอะไรในสเปกไหน และต้องเสร็จเมื่อไร เอกสารนี้ใช้ทั้งเป็นจุดเริ่มงานและเป็นเกณฑ์ตรวจงานตอนท้าย
Design brief ควรยาวแค่ไหน
Design brief ควรยาวเท่าที่จำเป็นต่อการตอบ 7 องค์ประกอบให้ครบ งานโพสต์ชุดเล็กอาจจบในหน้าเดียว ส่วนงานอัตลักษณ์แบรนด์หรือเว็บไซต์อาจยาวหลายหน้า สิ่งที่สำคัญกว่าความยาวคือทุกบรรทัดตรวจได้ ไม่ใช่คำคุณศัพท์ลอย ๆ
ใครควรเป็นคนเขียนบรีฟงานกราฟิก
คนที่เป็นเจ้าของผลลัพธ์ของงานควรเป็นคนเขียนบรีฟ ซึ่งมักเป็นฝ่ายการตลาดหรือเจ้าของธุรกิจ ดีไซเนอร์หรือเอเจนซี่ช่วยถามคำถามและเติมส่วนเทคนิคได้ แต่วัตถุประสงค์ กลุ่มเป้าหมาย และผู้อนุมัติต้องมาจากฝั่งผู้ว่าจ้าง
ถ้ายังไม่รู้ว่าอยากได้งานแบบไหน จะเขียนบรีฟได้ไหม
ได้ เพราะบรีฟไม่จำเป็นต้องบอกหน้าตางาน บอกแค่โจทย์ คนดู ข้อบังคับ และสิ่งที่ห้ามทำก็พอ ทิศทางภาพสามารถพัฒนาต่อร่วมกับดีไซเนอร์ผ่าน mood board หลังจากบรีฟถูกตกลงแล้ว
ควรกำหนดจำนวนรอบแก้ในบรีฟหรือไม่
ควรกำหนด เพราะจำนวนรอบแก้ส่งผลต่อเวลาและค่าใช้จ่ายของงาน และทำให้ทั้งสองฝ่ายรวมฟีดแบ็กเป็นชุดเดียวแทนการส่งทีละข้อ ถ้าจ้างภายนอก ให้ตรวจว่าจำนวนรอบในบรีฟตรงกับที่เขียนในสัญญาหรือใบเสนอราคา
เริ่มจากบรีฟที่ดีก่อนเริ่มออกแบบ
Design brief ที่ดีใช้เวลาเขียนไม่นาน แต่ช่วยประหยัดเวลาแก้งานได้ตลอดโปรเจกต์ ถ้าคุณกำลังวางแผนงานกราฟิก โลโก้ หรืออัตลักษณ์แบรนด์ และอยากได้ทีมที่ช่วยตั้งคำถามกับบรีฟตั้งแต่ต้น ดูรายละเอียดบริการออกแบบกราฟิกของ Relevant Audience หรือถ้างานของคุณคือเว็บไซต์ ดูหน้าบริการออกแบบเว็บไซต์ แล้วส่งบรีฟของคุณมาคุยกันได้
